رنسانس یک دوره پرشور در تاریخ اروپا بود که انتقال از دوران تاریک به مدرنیته را رقم زد و قرن 15 و 16 را در بر گرفت. به عنوان یک جنبش فرهنگی ، ویژگیهای دوره رنسانس با افزایش علاقه به یادگیری و ارزشهای کلاسیک مشخص شد. ابتدا از فلورانس آغاز شد و سپس پیش از آنکه در سایر مناطق اروپا جاروب شود ، به ونیز ، رم و دیگر شهرهای ایتالیا گسترش یافت. نقاشی و مجسمه سازی حساس ترین زمینه ها برای تغییر با موضوعات و سلیقه آنها بود. و همینطور تولید شیشه.
ونیز مرکز تولید شیشه ایتالیا بود. در ابتدا ، ونیز تحت کنترل امپراتوری بیزانس بود ، اما سرانجام به یک دولت شهری مستقل تبدیل شد و به عنوان یک مرکز تجاری و بندر دریایی رونق گرفت. ارتباطات آن با خاورمیانه به تولیدکنندگان شیشه آن کمک کرد تا مهارت های بیشتری به عنوان تکنیک های شیشه سازی کسب کنند. بنابراین ، هر دو صنعت سنتی و روش های جدید به طور کامل در ونیز و جزیره مورانو توسعه یافته است (قانونی که بیشتر صنعت شیشه سازی ونیز را از سال 1291 به جزیره مورانو محدود می کند ، که منفجر کننده های شیشه ای اصلی را برای جلوگیری از به اشتراک گذاشتن اسرار با ارزش ساخت شیشه منزوی می کند) در دوره رنسانس.
حدود اواسط قرن پانزدهم ، اولین اشیا in در millefiori و vetro a filigrana در ونیز ساخته شدند. Millefiori ، ترکیبی از کلمات ایتالیایی "mille" (هزار) و "Fiori" (گل) ، به تکنیک شیشه کاری اشاره داشت که الگوهای تزئینی متفاوتی را روی ظروف شیشه ای تولید می کرد. و فیلیگرانا ، منشا Mu آن در مورانو در سالهای 1500 ، نوعی شیشه دمیده با نخهای ساخته شده از عصای بی رنگ ، سفید و گاهی رنگی بود. معمولاً ظاهری راه راه داشت. این روش های تزئین شیشه بیشترین محبوبیت را در قرن 16 و 17 داشته اند.
دمنده های شیشه ای ونیزی همچنین شیشه ای بی رنگ به نام کریستالو - نوعی بلور سنگ مانند بدون رنگ زرد یا مایل به سبز مایل به سبز ناشی از ناخالصی های اکسید آهن - ایجاد کردند. آنجلو باروویر ، یک هنرمند شیشه ای ایتالیایی بود که فرایندی را برای تصفیه شار خاکستر گیاه طراحی کرد که منجر به رقابت شیشه با روکا دی کریستالو (بلور سنگ) در وضوح و بی رنگی شد. راز افزودن کم دی اکسید منگنز ، یک ماده رنگ آور بود. کریستالو تقریباً شفاف بود و بهترین شیشه در جهان به حساب می آمد. اختراع کریستالو به شدت شیشه های ونیزی دوره رنسانس را تحت تأثیر قرار داد و باعث شد مورانو "مهمترین مرکز شیشه" باشد.
در آن زمان نوع دیگری از شیشه های بی رنگ در ونیز وجود دارد ، یعنی ویترایوم بلانچ شده (به معنای واقعی کلمه ، شیشه سفید) ، یک شیشه تا حدودی تصفیه نشده که برای ساخت ظروف روزمره استفاده می شود. Vitrum blanched نیز شفاف ، بی رنگ اما دارای رنگی خاکستری بود که حتی هنگام ذوب شدن لیوان با استفاده از بهترین مواد اولیه موجود: سنگریزه های کوارتز پودر شده از رودخانه تیچینو و خاکستر سودا لوانتین همچنان پابرجا بود. اکسید منگنز همچنین به عنوان ماده رنگ کننده به مذاب اضافه شد. و تشخیص کریستالو و زجاجیه سفید فقط با چشم دشوار بود.
جدا از شیشه های بی رنگ ، تعداد زیادی عینک رنگی و عینک مخصوص نیز توسط شیشه سازان ماهر ونیزی ساخته شده است.
عینک های رنگی در صنعت شیشه سازی ونیز همیشه مهم بودند ، زیرا آنها یکی از موتورهایی شدند که موفقیت تولیدات محلی را از قرن پانزدهم میلادی حمایت می کردند. و ظهور موفق ظروف چینی در بازار کالاهای لوکس اروپایی منجر به یکی از حیاتی ترین ابتکارات در شیشه سازی ونیزی - لاتیمو شد.
لاتیمور ، شیشه شیر نیز نامیده می شد ، یک شیشه مات یا شفاف ، شیری سفید یا رنگی بود که می توانست دمیده شود و به شکلهای بسیار متنوعی فشرده شود. لاتیمور را می توان آبی ، صورتی ، زرد ، قهوه ای ، سیاه و سفید نامید. معمولاً از آن برای ظروف شام تزئینی ، چراغ ، گلدان و جواهرات لباسی استفاده می شد. همچنین ، تولیدکنندگان شیشه شیشه های لاتیمو را با مینای دندان نقاشی می کردند ، با استفاده از برگهای طلای روشن و نقاشی های پیچیده تر برای نشان دادن نشان ها ، صحنه های مذهبی یا اسطوره ای و نقوش دیگر برای بزرگداشت افراد یا رویدادهای مهم مانند عروسی.
کالدونیا در آن زمان نیز مشهور بود که به این نام نامگذاری شد زیرا از انواع طبیعی کلسدونی ، عقیق منطقه ای تقلید می کرد. این ماده با مخلوط کردن خرده ریزهای اوپالین سفید ، شیشه اوپالین رنگی و کریستال بدست آمد. در اصل ، این یک لیوان اوپالین بود که با رگه هایی از رنگهای مختلف در پس زمینه ای تیره رنگ شده بود و در نور به رنگ قرمز قهوه ای تیره یکدست به نظر می رسید.
بعداً ، با مهاجرت استادان شیشه از ونیز ، شیشه ساخته شده به تقلید از محصولات ونیزی در سراسر اروپای غربی و مرکزی گسترش یافت.
